Schizoid Sonata

எப்போதும் ஏதோ ஒரு ஸ்ருதியில் தேசாந்தரித்துக்கொண்டிருக்கும் என் மனம் ஊடறுக்கும் உன்னால் தடம் பிசகுகிறது, சந்த்ரிகா சொனாட்டாக்கள் பேதலிக்கின்றன மூளையோ சுளுக்கை எறும்புகளின் மேய்ச்சல் நிலமாகிவிட்டது மனித உடலிலேயே மிக மிக ம்ருதுவானது மூளை (மனித உடலில் சமைக்காமலேயே சாப்பிடத் தக்க உறுப்பும் அதுதான்) சுளுக்கை எறும்புகள் அதைக் கடித்தால் உப்புத் தேய்ப்பது எப்படி சிந்தனைகளூம் வீங்கிச் சிவந்துவிடுமே, சந்த்ரிகா பார், சொனாட்டாக்களும் நிறம் மாறுகின்றன அதனால் இளநீலம் எனது favourite உனக்குத் தெரியும் இதைப் போலவே முன்பு மஞ்சளாலும் ஊதாவாலும் கவரப்பட்டிருந்தேன் (இப்போதும் அவற்றின் நிழல்கள் சுளுக்கை எறும்புகளின் மேய்ச்சல் நிலம் மீது ஊர்ந்து செல்கின்றன அவ்வப்போது) நிறங்களின் psychology அல்லது ஓவியர்கள் பற்றிய psycho analysis நீ அறியாதது அறிய விரும்பாதது வண்ணங்கள் எப்போதும் என்னை வசீகரிக்கின்றன உன் போல் உள்ளதை உள்ளபடியே காணும், காட்டும் வெகுளிமை அறிவுகளால் இடரப்படாத அதன் அம்மண அழகு (அம்மணத்துக்கும் நிர்வாணத்துக்குமான தூரம் காலத்தால் அளக்கப்படுகிறது மேலும் அது இருத்தலுக்கும் இன்மைக்குமிடையேயான தத்துவச் சிக்கல்) நானொரு காட்டுமிருகன் ஆனது இப்படித்தான் கச்சாவான உணர்ச்சிகளைத் தணிக்கையின்றி விநியோகி நீயும் ஆதி மிருகி ஆகி அந்திக் கள் இறக்கப்படும் இந் நேரத்தில் – சந்த்ரிகே, நான் உனது மஞ்சள் நிழல் முலைகளை தென்னங்கள் ச்சொப்பு போல ஏந்தியிருக்கிறேன் ஊதா நிழலான இம் மூவந்தியும் இனி வரும் நீல நிழல் ராத்ரியும் நம்முடையது யோனிகளையோ குறிகளையோ உப்புக்கண்டமிடுவது பற்றி எவரோ தர்க்கித்துக்கொள்ளட்டும், நமக்கென்ன?